Urządzenie do przyspieszania cząstek naładowanych (elektronów, protonów, jonów, jąder atomowych), które pozwala na wytwarzanie strumieni cząstek elementarnych o energiach wyższych niż energia naturalnych źródeł.
Ze względu na sposób przyspieszania cząstek akceleratory dzielą się na: akceleratory elektrostatyczne, w którym cząstki poruszają się w przybliżeniu po liniach prostych i są przyspieszane przez stałe pole elektryczne, liniowe, kołowe (cykliczne; betatron, cyklotron, synchrotron, synchrocyklotron).
W 1930 roku J. D. Cockcroft i E.T.S. Walton przy współpracy Rutheforda skonstruowali pierwszy akcelerator cząstek elementarnych. Ten akcelerator elektrostatyczny, nazwany działem elektronowym, składał się z komory przyspieszającej, wewnątrz której mieściło się źródło elektronów z żarzoną katodą oraz elektrod przyspieszających. Emitowane przez katodę elektrony były przyspieszane przez pole elektryczne, wytwarzane pomiędzy katodą a anodą, zasilaną niewielkim napięciem dodatnim. Innego typu akcelerator zbudował w 1931 roku J. R. van de Graaff, który stanowił narzędzie badawcze w dziedzinie fizyki jądrowej i niskich energii.
Wszystkie prawa zastrzeżone © Wydawnictwo Naukowe PWN SA Warszawa
