Urodził się 22 stycznia 1775 r. w Poleymieux koło Lyonu. Jako chłopiec interesował się szczególnie matematyką. Mając 14 lat przeczytał 20 tomową Encyklopedię.
Pierwszą jego stałą pracą była posada nauczyciela matematyki, a po krótkim okresie czasu wykładał fizykę i chemię, jednocześnie rozpoczynając karierę naukowca. Jego prace z dziedziny matematyki przyczyniły się do objęcia przez niego stanowiska wykładowcy matematyki w Szkole Politechnicznej w Paryżu, gdzie stopniowo awansował. W 1820 r. rozpoczął wykłady fizyki w College de France.
W tym samym roku nastąpiło sensacyjne odkrycie Oersteda dotyczące oddziaływania prądu elektrycznego na igłę magnetyczną. Ampere rozwinął to odkrycie poprzez ogłoszenie "reguły pływaka", która pozwala ustalić kierunek odchylenia igły pod wpływem oddziaływania prądu. Ponadto, powiązał odkrycie Oersteda ze znanym już od dawna zjawiskiem oddziaływania na siebie dwóch magnesów - przyciągania i odpychania. Ampere stwierdził, że jeżeli przewód, przez który płynie prąd elektryczny, odpycha magnes w postaci igły magnetycznej, to jest on również swojego rodzaju magnesem. Czyli podobnie powinny zachowywać się dwa przewody, przez które płynie prąd elektryczny.
Ampere odkrył również, że zwinięcie przewodu w cewkę umożliwia zwielokrotnienie ich sił magnetycznych. Następnie okazało się, że elektromagnes z rdzeniem żelaznym wywiera silniejsze działania niż cewka bez tego rdzenia. Dzięki okryciom Oersteda i Ampere'a niemiecki fizyk Schweigger wynalazł przyrząd do pomiaru prądu elektrycznego, nazwany galwanometrem. Początkowo składał się z igły magnetycznej umieszczonej wewnątrz cewki, która odchylała się tym bardziej, im większy prąd przepływał przez cewkę.
Dla uczczenia odkryć Ampere'a jego nazwiskiem oznaczono jednostkę natężenia prądu elektrycznego.
Wszystkie prawa zastrzeżone © Wydawnictwo Naukowe PWN SA Warszawa
Bezpieczniej z prądem
Idea MojejEnergii
Elektryczny Dom
